ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի նպատակները չեզոքացնելուն և ապօրինի կալանավորված անձանց ազատությանը մոտեցնելուն ուղղված ընդդիմության համակարգված գործողությունները կենսական անհրաժեշտություն են քաղաքական բանտարկյալների ազատ արձակման համար։ Այս մասին ես գրում եմ՝ որպես «Վարդաշեն» ՔԿՀ-ում կալանքի տակ գտնվող Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության փոխնախագահ Արմեն Աշոտյան։
Հետընտրական օրակարգում, անշուշտ, կան կարևոր հարցեր, որոնք կորոշեն մեր քաղաքական գործունեության ապագա ռազմավարությունը՝ Սահմանադրական դատարանում բողոքների քննարկումը, հետընտրական ընդդիմադիր կոալիցիա ձևավորելու մասին Սամվել Կարապետյանի առաջարկը և այլն։ Սակայն, չնայած այս ամենին, պետք է ընդդիմության քաղաքական և հասարակական շրջանակներին հիշեցնեմ քաղբանտարկյալների հարցի մասին։
Փաշինյանի կառավարման օրոք քաղբանտարկյալների թիվը քիչ չէր, բայց նախընտրական և հետընտրական բռնաճնշումները իսկապես աննախադեպ են։ Բանտերը գերբեռնված են, և կառավարությունը նույնիսկ թաքցնում է տնային կալանքի տակ գտնվող մեր հայրենակիցների իրական թիվը։
Այս քաղաքական դրդապատճառներով մեզ ազատությունից զրկելով՝ ռեժիմը փորձում է լուծել երկու հիմնական խնդիր։ Առաջինը՝ կազմալուծել կամ կաթվածահար անել ընդդիմադիր շարժումը։ Երկրորդը՝ երկրում վախի մթնոլորտը պահպանել գերդոզավորման վիճակում։
Ուստի, նրա նպատակները չեզոքացնելուն և ապօրինի կալանավորված անձանց ազատությանը մոտեցնելուն ուղղված համակարգված գործողությունները կենսական անհրաժեշտություն են։ Չպետք է մոռանալ, որ որքան էլ «ժողովրդավարական Արևմուտքը» աչք փակի բելառուսական կամ ադրբեջանական ոճի ահաբեկչության վրա, կարևոր է արևմտյան կառույցներին շունչ քաշելու հնարավորություն չտալ՝ ահազանգելով այս խնդրի մասին։
Իմ առաջարկը հիմնված չէ այն փաստի վրա, որ ես ինքս ներկայումս ապօրինի գտնվում եմ կալանքի տակ։ Իմ քաղաքական թիմը՝ Հանրապետական կուսակցությունը, գլխավորում է այս պայքարը, և ես անձամբ նախաձեռնել կամ մասնակցել եմ բազմաթիվ ակցիաների իմ կարճատև ազատության ընթացքում՝ հանուն քաղբանտարկյալների ազատ արձակման։ Այժմ երկրում քաղբանտարկյալների թիվը ավելի քան 100 է, որոնք ներկայացնում են գրեթե բոլոր քաղաքական և սոցիալական շերտերը։
Ուստի ես անխուսափելի եմ համարում միավորված ընդդիմադիր պայքարը հանուն նրանց ազատության՝ առանց էժանագին ու անբարոյական շահադիտական խաղերի։
Այս կապակցությամբ ես ընդդիմության քննարկմանն եմ ներկայացնում մի քանի կոնկրետ աշխատանքային առաջարկներ․
1. Արևմտյան դեսպանատների մոտ հստակ քաղաքական ուղերձներով կանոնավոր և մշտական բողոքի ակցիաների անցկացում՝ ինչպես անհատական, այնպես էլ զանգվածային։
2. Նմանատիպ գործողությունների իրականացում այն պետական գերատեսչությունների շենքերի դիմաց, որոնք դարձել են բռնաճնշումների ապարատի մաս։
3. Թեմայի մշտական բարձրացում հանրային և մեդիա տիրույթում՝ սոցիալական ցանցերից մինչև մամուլ։
4. Շատ կարևոր է իմանալ արտերկրից ժամանող պատվիրակությունների կամ գործիչների ժամանակացույցը և նրանց «ողջունել» տեսանելի ու կրեատիվ ակցիաներով։
5. Եվրոպացի պաշտոնյաներին՝ պատգամավորներից մինչև հանձնակատարներ, ողողել ամենաաղաղակող դեպքերի կամ ընդհանուր իրավիճակի մասին նամակներով։
6. Փորձել կազմակերպել տեղեկատվական-իրազեկման ակցիաներ սփյուռքի հայրենակիցների ուժերի մասնակցությամբ՝ իրենց երկրների արտաքին գործերի նախարարություններում կամ խորհրդարաններում։
Այս ցանկը, իհարկե, սպառիչ չէ և կարող է լրացվել այլ գործողություններով։ Կրկնում եմ՝ կարևոր է առաջ մղել այս հարցը՝ անկախ ընդդիմադիր դաշտում հնարավոր այլ իրադարձություններից և նախաձեռնություններից։
Ազատությո՛ւն բոլոր քաղբանտարկյալներին։
Հ.Գ. Ինձ շատ տխրեցրեց, որ, ինձ հասանելի լրատվամիջոցների տեղեկություններով, Բաքվում մեր հայրենակիցների գերության 1000-րդ օրը նշվել է միայն Վաշինգտոնում կազմակերպված միջոցառմամբ։ Ազատությո՛ւն հայ ռազմագերիներին։
