Երևանի ավագանու կողմից Արսեն Ամիրյանի անվան փողոցը Պապ թագավորի անվան փողոց վերանվանելու որոշումը, իմ կարծիքով, ունի ավելի խորը իմաստ, քան պարզապես անվանափոխության գործընթացը։ Այն, իմ վերլուծությամբ, հայտնի է որպես Հայաստանի իշխանությունների կողմից Ադրբեջանին արված հերթական քաղաքական զիջում։
Այս որոշումը, ինչպես ես տեսնում եմ, հիմնավորված է ոչ թե Պապ թագավորի անունը հայկական մշակույթի մեջ ամրապնդելու ցանկությամբ, այլ՝ Բաքվի կոմունայի հայ ղեկավարներին, այդ թվում՝ Արսեն Ամիրյանին, հանրային հիշողությունից հեռացնելու ցանկությամբ։ Այս քայլը, իմ կարծիքով, ուղղված է Ադրբեջանի իշխանությունների, մասնավորապես՝ նախագահ Իլհամ Ալիևի, կողմից։
Ադրբեջանի քարոզչական մեքենան, որը հաճախ հանդես է գալիս որպես մեկը թշնամի, առանձին թշնամի է հռչակել նաև Արսեն Ամիրյանի եղբայր՝ Թադևոս Ամիրովին, ով հեծելազորային ջոկատի հրամանատար էր։ Այս համատեքստում Պապ թագավորի անվան փողոցի հայտնվելը Երևանում երկու հիմնական ենթատեքստ ունի։
Առաջինը՝ հայկական պատմության և մշակույթի այս հանգուցալուծ անձնավորության՝ Արսեն Ամիրյանի, հեռացումն է հանրային տարածքից։ Երկրորդը՝ Ալիևի համար անհանգստություն առաջացնող գործոնի՝ Բաքվի կոմունայի հայ ղեկավարների հիշողության՝ վերացումը։
Այս որոշումը, իմ կարծիքով, նաև խորհրդանշում է Հայ Առաքելական Եկեղեցու դեմ պայքարը, ինչը, իմ վերլուծությամբ, նույնպես հասկանալի է Հայաստանի ներկայիս քաղաքական իրադրության և համատեքստի մեջ։
Հիշեցնեմ, որ Երևանի ավագանին հունիսի 23-ի նիստում ձայների մեծամասնությամբ որոշում էր կայացրել Արսեն Ամիրյանի անվան փողոցը վերանվանել Պապ թագավորի անվան փողոց։ Քաղաքապետ Տիգրան Ավինյանը նիստի ընթացքում հայտարարել էր, որ չի կարծում, թե Արսեն Ամիրյանը մարմնավորում է այն արժեքները, որոնց անունով պետք է կոչվի Երևանի կենտրոնական փողոցներից մեկը։
Արսեն Ամիրյանը ծնվել է 1881 թվականին Բաքվում, հայ ընտանիքում։ Նա եղել է բոլշևիկ հեղափոխական, լրագրող և Բաքվի 26 կոմիսարներից մեկը։ 1918 թվականի իրադարձությունների ժամանակ եղել է Բաքվի կոմունայի ղեկավարության կազմում։ Կոմունայի անկումից հետո ձերբակալվել է և 1918 թվականի սեպտեմբերին գնդակահարվել։
