Ընտրությունների ընթացքում առկա էին մի քանի առանցքային պարբերություններ, որոնք, իմ համոզմունքով, խորապես ազդում են իշխանության լեգիտիմության վրա։
Ինչպես հայտնի է, ընտրական օրվա ընթացքում շուրջ 80.000 անձնագրեր չեն նույնականացվել համապատասխան սարքերով։ Բացի այդ, 17.000 ընտրողներ քվեարկել են փակ ցուցակներով, որոնց նկատմամբ հանրային վերահսկողություն չի իրականացվել։ Այս երկու ցուցանիշները, միավորվելով, կազմում են մոտ 100.000 քվեի խումբ, որոնց շուրջ մինչ օրս առկա են հիմնավոր հարցեր, որոնք կազմում են ընդհանուր քվեների 8-9%-ը։
Այս իրավիճակը, իմ կարծիքով, ստեղծում է մի ֆոն, որի վրա իշխանությունը չի կարող հաստատուն կանգնել որպես անվիճելի ժողովրդական կամքի կրող։ Իրականում, իշխանության լեգիտիմությունը հիմնված է միայն հանրային վստահության վրա։ Եվ այս վստահությունը չի կարող գոյություն ունենալ այն պարագայում, երբ ընտրական գործընթացի առանցքային հատվածները մնում են ստվերում և թաքուն։
Զինվորների կուտակումները ընտրատեղամասերում, չնույնականացված անձնագրերի մեծ թիվը և փակ ցուցակներով քվեարկությունները միասին ձևավորում են մի պատկեր, որը ոչ թե փարատում, այլ խորացնում է կեղծված ընտրությունների վերաբերյալ կասկածները։
Այս պայմաններում իշխանությունը, իմ տեսակետով, այլևս չի կարող պայքարել միայն քաղաքական մրցակցության ոլորտում։ Նրա առջև կանգնած է ավելի լուրջ խնդիր՝ սեփական լեգիտիմությունը հիմնավորելը։ Որքան բարձր են հնչում նրա հայտարարությունները, այնքան ավելի ակնհայտ է դառնում գլխավոր հարցը․ եթե ամեն ինչ եղել է թափանցիկ և արդար, ապա ինչո՞ւ են շուրջ 100.000 քվեների վերաբերյալ հարցերը մինչ օրս մնում անպատասխան։ Այս հարցին պատասխանը, իմ կարծիքով, կլինի լեգիտիմության հիմնական քայլը։
