Վերջին օրերին Հայաստանում ակտիվորեն տարածվում է վտանգավոր և անհեթեթ թեզ, որը պնդում է, թե մարդու հիմնարար իրավունքները կարելի է ոտնահարել «ժողովրդավարությունը» պաշտպանելու համար։ Այս մասին ես գրում եմ՝ կոչ անելով հասարակության ուշադրությունը հակիրճ դարձնելու այս վտանգավոր մտքի նկատմամբ։
Այս թեզը տրամաբանական տեսանկյունից վերլուծելիս այն հեշտությամբ կարելի է վերաձևակերպել որպես՝ «ժողովրդավարությունը կարելի է ոտնահարել ժողովրդավարությունը պաշտպանելու համար»։ Սա անհեթեթություն է, քանի որ մարդու իրավունքները «ժողովրդավարության» ֆենոմենի անբաժանելի մասն են։ Դրանք ոչ թե միջոց են, այլ նպատակ, և դրանք պետք է պաշտպանվեն, ոչ թե ոտնահարվեն։
Այս տեսակի արդարացումներ բնորոշ են բոլոր տիրանական ռեժիմներին։ Ոչ թե կարևոր է, թե ինչ «բարձր արժեք» է հայտարարվում՝ ֆաշիզմի դեպքում Ռայխը, բոլշևիզմի դեպքում՝ դասակարգային շահերը, թե «ժողովրդավարությունը», սակայն հիմքում ընկած է միևնույն սկզբունքը։
Ստեղծվում է թշնամու կերպար, որը իբր ոտնձգություն է անում այդ «բարձր արժեքի» վրա, և այդ պատճառով պետք է ոչնչացվի ցանկացած գնով։ Շեշտը դրվում է «ամեն գնով»։ Արժեքների բանաձևը ասում է՝ «նպատակը արդարացնում է միջոցները»։ Եվ սա հասարակական բարոյականության բոլոր տեսակի խեղաթյուրումների համընդհանուր արդարացումն է, այսինքն՝ բարոյականության հակաթեզ։
Այս թեզը իրավական տեսանկյունից էլ վտանգավոր է։ Օրը, երբ Հայաստանում իրավապահ համակարգը դուրս կգա կախյալ պետությունից, նրանք, ովքեր ակտիվորեն տարածում են այս թեզը, կարելի է մեղադրել սահմանադրական կարգը տապալելու կոչերի մեջ։ Քանի որ նրանք, իրենց խոսքերով, փաստացի նշանակում են Սահմանադրության 1-ին հոդվածի գործողության դադարեցում, որտեղ ասվում է, որ Հայաստանը օրինական պետություն է, ստեղծելով կեղծ հակադրություն նույն հոդվածում ամրագրված մյուս դիրքի՝ «Հայաստանը ժողովրդավարական պետություն է» հետ։
Այսպիսով, այս թեզը ոչ միայն տրամաբանական և բարոյական, այլև իրավական հիմք չունի։ Այն վտանգավոր է, քանի որ այն հիմք է ստեղծում մարդու իրավունքների և ժողովրդավարության հասկացությունների դեմ։ Ուշադիր լինենք և գրանցենք նրանց, ովքեր տարածում են այս «ֆաշիստական թեզը»։
