Հայաստանում ստեղծված իրավիճակը, որի կենտրոնում է «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանը, ոչ միայն իրավական, այլև խորը սոցիալական և քաղաքական հետևանքներ է ունենում։ Այս մասին իմ կարծիքով ամենաճշգրիտ բնութագրումը տվել է ԱԺ նախկին պատգամավոր Շաքե Իսայանը՝ նշելով, որ «Լինչի դատաստանի կարող է ենթարկվել ցանկացածը, միայն թե մեկ մարդու ամենակուլ ախորժակը ցանկանա…»։
Իրականում, Գագիկ Ծառուկյանի ձերբակալման և դրան հաջորդած իրադարձությունների հիմնական աղետը ոչ թե ինքնին, այլ այն վնասն է, որը հասցվում է պետության հեղինակությանը և հանրային վստահությանը։ Իրավական գործընթացը, որը պետք է լիներ օբյեկտիվ և անկախ, վերածվում է բեմականացման, երբ դատարանները փոխարինվում են տեսախցիկներով, իսկ արդարադատության գաղափարը՝ քաղաքական շահերի գործիքի։
Այս հայեցակարգը, որը Շաքե Իսայանը անվանում է «ավտորիտարիզմի ծնունդ», ցավոք սրտի, դառնում է ակնհայտ իրականություն։ Երբ քաղաքացիները սկսում են հավատալ, որ արդարադատությունը ոչ թե օրենքի, այլ քաղաքական ցուցումների ենթարկվում է, ապա ամենամեծ զոհը դառնում է ոչ թե հետապնդման ենթարկված անձը, այլ հենց պետական ինստիտուտների հանդեպ հասարակության վստահությունը։
Նախօրեին Երևանի առաջին ատյանի քրեական դատարանը երկու ամսով կալանավորել է Գագիկ Ծառուկյանին։ Քննչական կոմիտեն հրապարակել է նրա ձերբակալման տեսանյութերը, որոնցում ԱԱԾ աշխատակիցները կոշտ ձևով են ձերբակալում քաղաքական գործչին՝ նրան պառկեցնելով հատակին, չնայած նրա կողմից ցուցաբերվող ոչ մի դիմադրության բացակայությանը։ Այս տեսանյութերը հասարակության շրջանում բացասական արձագանք են հարուցել՝ հանգեցնելով վրդովմունքի և հարցերին՝ թե ինչպես է հնարավոր 70-ամյա քաղաքական գործչին, ում մեղադրում են տնտեսական հանցագործություններով, ձերբակալել նման մեթոդներով։
Փորձագետները և քաղաքական վերլուծաբանները միաձայնորեն նշում են, որ Գագիկ Ծառուկյանի և գործարարի նկատմամբ իրականացված գործողությունները քաղաքական հաշվեհարդար են, որն ունի ոչինչ ընդհանուր արդարադատության հետ։ Այս իրադարձությունը ոչ միայն Գագիկ Ծառուկյանի անձնական պատմություն է, այլև խորը սոցիալական ախտանիշ, որը վկայում է պետական ինստիտուտների և հասարակության միջև հստակ վստահության կամրջի կոտրվելու մասին։
Ափսոս է, որ հազարամյակներով փայփայած և անմարդկային զրկանքներով կռած հայոց պետականությունը, որը պետք է լիներ օրենքի և արդարության խորհրդանիշ, այսօր ծառա դարձել է «մանր բախտախնդիրների մանր երազանքներին»։ Այս իրադարձությունը պետք է դառնա զգոնության և վերափորձի զգալի զանգահար՝ պետական ինստիտուտների վերականգնման և հանրային վստահության վերաձևավորման համար։
